Ο Κένεθ Μπράνα μπορεί να έχει αναγνωριστεί από τις κινηματογραφικές μεταφορές έργων του Σαίξπηρ, της Αγκάθα Κρίστι και τις υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ, όμως στο «Mayday» του Apple TV αφήνεται σε ένα διαφορετικό είδος: το action buddy adventure. Η νέα ταινία των Τζον Φράνσις Ντέιλι και Τζόναθαν Γκόλντστιν τον φέρνει αντιμέτωπο με τον Ράιαν Ρέινολντς, σε μια ιστορία που φέρνει τον δημιουργό του Θορ και τον Ντέντπουλ σε ένα κατασκοπικό θρίλερ.
Ο Ρέινολντς είναι ο Τρόι «Assassin» Κέλι, ένας Αμερικανός πιλότος του Πολεμικού Ναυτικού. Ο Μπράνα είναι ο Νικολάι, ένας Ρώσος με μια μάλλον απροσδόκητη γοητεία σε οτιδήποτε αμερικανικό. Και οι δύο αγαπούν από το «Top Gun» μέχρι τα McDonald’s, ότι δηλαδη η αμερικανική ποπ κουλτούρα μας έχει αφήσει σήμερα ως παρακαταθήκη. Είναι κάτι ως κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που θεωρητικά βρίσκονται στις αντίθετες πλευρές.
Με αφορμή το «Mayday» μιλήσαμε με τον Κένεθ Μπράνα για τις ταινίες που θα άξιζε ακόμη και να παρανομήσουμε για να τις δούμε, για την πειρατεία που κάποιες φορές μπορεί να μεταφέρει ιδέες εκεί όπου διαφορετικά δεν θα έφταναν, αλλά και για μια επεισοδιακή Πρωτοχρονιά των νεανικών του χρόνων που την πέρασε άθελα του με ένα μεγάλο σελέμπριτυ, τότε που μετά από υπερβολική κατανάλωση ρωσικής βότκας, ξύπνησε στο Πάντινγκτον, σε ένα βαγόνι τρένου χωρίς να ξέρει ακριβώς πώς είχε φτάσει εκεί και, όταν κάποιος σήκωσε το κεφάλι του από το τραπεζάκι, αντίκρισε τον… τον θεό της υποκριτικής.
Α. Ρ. Λιζάρδος: Στην ταινία, ο Τρόι και ο Νικολάι δένονται μέσα από το «Top Gun». Αν στο μέλλον απαγορεύονταν οι ταινίες, ποια ταινία, όχι απαραίτητα κάποια κλασική ή η αγαπημένη σας, αλλά ίσως ένα κινηματογραφικό guilty pleasure, θα ήσασταν διατεθειμένος να παραβείτε τον νόμο για να τη βλέπετε ξανά και ξανά και ξανά;
Κένεθ Μπράνα: Νομίζω το «Τραίνο θα Σφυρίξει Τρεις Φορές» (High Noon), που εμφανίζεται και στην ταινία μου «Belfast». Θα ήθελα πολύ να το βλέπω ξανά, γιατί έχει τέτοια… οικονομία. Είναι μια ταινία 90 λεπτών που εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο. Επομένως, υπακούει στις αριστοτελικές ενότητες του χρόνου, του τόπου και της δράσης.
Και είναι μια εξαιρετική ταινία ενός σχετικά νέου τότε Τσίνεμαν. Περιλαμβάνει την ερμηνεία ενός μεγάλου θρύλου του Χόλιγουντ και πανέμορφου άνδρα, του Γκάρι Κούπερ, τη νέα, σέξι και εκπληκτική Γκρέις Κέλι, καθώς και μια κλασική, επική σύγκρουση γουέστερν, με ένα ηθικό δίλημμα στο επίκεντρό της, όλα αυτά σε υπέροχο ασπρόμαυρο. Όλα αυτά θα μπορούσα να τα βλέπω ξανά και ξανά και ξανά. Είναι πράγματι ένα διαχρονικό κλασικό έργο.
Α. Ρ. Λιζάρδος: Η ταινία μού θύμισε επίσης ένα ντοκιμαντέρ που λέγεται «Chuck Norris vs Communism». Δεν ξέρω αν το έχετε δει. Μιλά για τις πειρατικές βιντεοκασέτες VHS που άνοιξαν ένα παράθυρο προς τη Δύση στη Ρουμανία της δεκαετίας του ’80. Υπάρχει κάποια από τις δικές σας ταινίες που θα μπορούσατε να συγχωρήσετε κάποιον αν την έβλεπε πειρατικά, επειδή το μήνυμά της είχε μεγαλύτερη σημασία;
Κένεθ Μπράνα: Για να είμαι ειλικρινής, θα μπορούσαν να «πειρατέψουν» ολόκληρη την ταινία μας, τον «Άμλετ». Γιατί πιστεύω ότι τα μηνύματα που έχει ενσωματώσει τόσο βαθιά ο Σαίξπηρ στον «Άμλετ» μπορούν να βρουν εφαρμογή οπουδήποτε οι άνθρωποι καλούνται να αντιμετωπίσουν πολιτικές αλλαγές ή προσωπικές απώλειες ή πένθος ή ραγισμένες καρδιές και ερωτικές σχέσεις ή την αίσθηση της παράνοιας ότι παρακολουθούνται από το κράτος. Ό,τι κι αν σκεφτείτε, είναι όλα εκεί μέσα.
Και υπάρχει εκεί μέσα και η φιλοσοφία, καθώς και η παρηγοριά που μπορεί να προσφέρει η φιλοσοφία. Οπότε νομίζω ότι αυτή θα ήταν η επιλογή μου. Θα ανέβαινα, κατά κάποιον τρόπο, στους ώμους ενός δασκάλου και θα έλεγα: ναι, θα ήθελα η δική μας ερμηνεία αυτού του έργου να φτάσει οπουδήποτε μπορεί. Θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά.
Α. Ρ. Λιζάρδος: Αποφεύγοντας να αποκαλύψουμε τις συνθήκες δράσης της αναφερόμενης σκηνής, ο Τρόι μοιράζεται με τον Νικολάι μια ντροπιαστική ιστορία, ως μια χειρονομία εμπιστοσύνης και ίσως αυτοταπείνωσης. Θα μοιραζόσασταν κι εσείς μια ακίνδυνα ντροπιαστική ιστορία μαζί μας, αποκλειστικά για τους τηλεθεατές του «Στούντιο 4»;
Κένεθ Μπράνα: Θυμάμαι ότι είχα μεθύσει πάρα, πάρα πολύ σε ένα πάρτι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Το έλεγαν «vodka party», ένα Ρωσικό πάρτι βότκας. Αυτό έγινε πριν από πάρα πολύ καιρό. Ήμουν 22 ετών και ξύπνησα το επόμενο πρωί στον σταθμό Πάντινγκτον. Ένας φίλος μου ήταν μαζί μου. Δεν ήξερα πώς είχα φτάσει εκεί. Ο φίλος μου με είχε πάει και με παράτησε σε ένα βαγόνι τρένου. Και ορκίζομαι στον Θεό ότι αυτή η ιστορία που θα πω είναι αληθινή. Με έβαλε στο τρένο κι εγώ είχα το κεφάλι μου ακουμπισμένο στο τραπεζάκι μπροστά μου, γιατί ήμουν ακόμη… Και τότε ένα χέρι έπιασε το κεφάλι μου και το σήκωσε. Το τρένο είχε ήδη ξεκινήσει και άκουσα: «Γεια σου, Κεν. Τι κάνεις;».
Και ήταν ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις. Ορκίζομαι στον Θεό, ήταν ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις! Ήταν Πρωτοχρονιά του 1983… ίσως του 1984. Εκείνος είχε βρεθεί στο Στράτφορντ με τη Royal Shakespeare Company κι εγώ ετοιμαζόμουν να πάω εκεί. Και δεν έχω νιώσει ποτέ μεγαλύτερη αμηχανία από το να με βρουν, ας πούμε, σε μια τόσο ασυνήθιστη και ντροπιαστική κατάσταση. Αλλά ήταν τόσο ευγενικός. Προφανώς είχε περάσει μια κάπως πιο ήρεμη παραμονή Πρωτοχρονιάς από εμένα! Μου έφερε καφέ και με βοήθησε να κατέβω από το τρένο όταν φτάσαμε στο Ρέντινγκ, όπου πήγαινα να επισκεφθώ τους γονείς μου, και μέχρι τότε ήμουν λίγο πιο παρουσιάσιμος.
Οπότε οι θεοί αποφάσισαν να μου προσφέρουν τον Ντάνιελ σαν ένα είδος φύλακα, όταν εγώ είχα πιει υπερβολικά πολλή αρωματισμένη ρωσική βότκα.
Α. Ρ. Λιζάρδος: Μου επιτρέπετε μια ανόητη ερώτηση,σε αυτό το σημείο. Ο Νικολάι έχει έναν πολύ συγκεκριμένο κωμικό χρονισμό και, σε ορισμένες σκηνές, μου φάνηκε ότι υπάρχει κάτι από τον Τζέισον Μπέιτμαν. Πέρασε άραγε λίγο από το «DNA» του Μπέιτμαν στον χαρακτήρα μέσω του Τζόναθαν Γκόλντστιν (συν-σκηνοθέτη της ταινίας), ο οποίος έχει συνεργαστεί μαζί του αρκετές φορές; Και το επώνυμο του χαρακτήρα σας, είναι ένα μικρό νεύμα ευγένειας προς τον Πίτερ Ουστίνοφ; Ή μήπως φαντάζομαι και τις δύο συνδέσεις; Εννοώ, τις ταινίες «Game Night» και το «Topkapi»…
Κένεθ Μπράνα: Μου αρέσει πολύ όταν οποιαδήποτε μορφή ψυχαγωγίας ή τέχνης γεννά τέτοιου είδους ερωτήματα στο μυαλό των ανθρώπων. Είχα τη μεγάλη χαρά να γνωρίσω κάποτε τον Πίτερ Ουστίνοφ και, όταν είδα το όνομα (στο σενάριο), χάρηκα πολύ. Αυτό ακριβώς υπέθεσα κι εγώ. Και είμαι μεγάλος θαυμαστής του Τζέισον Μπέιτμαν, τον οποίο θεωρώ πραγματικό δάσκαλο της κωμωδίας. Και τα παιδιά (οι σκηνοθέτες) έχουν γράψει τόσο ενδιαφέροντα σενάρια γι’ αυτόν, ώστε φυσικά θα «έκλεβα» ευχαρίστως από τον Ουστίνοφ, από τον κύριο Μπέιτμαν, από οποιονδήποτε κάνει αυτό που κάνει τόσο πολύ, πολύ καλά. Και αυτοί οι δύο το κάνουν. Οπότε, υποθέτω ότι άκουσα και τις δύο αυτές αναφορές και είπα: «Σας ευχαριστώ πολύ. Τις κρατάω!».
Α. Ρ. Λιζάρδος: Μια μεγάλη αγκαλιά από την Ελλάδα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μοιραστήκατε τον χρόνο σας μαζί μας.
Κένεθ Μπράνα: Σας ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ.
Ο Κένεθ Μπράνα τελικά δεν χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στον Σαίξπηρ και στην ποπ κουλτούρα, στον «Άμλετ» και στο «Top Gun», στον Πίτερ Ουστίνοφ και στον Τζέισον Μπέιτμαν. Στη συζήτησή μας τα τοποθετεί όλα στο ίδιο κινηματογραφικό σύμπαν, εκεί όπου μια ταινία μπορεί να λειτουργήσει ως παράθυρο προς έναν άλλο κόσμο, μια πειρατική VHS να αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την παρανομία της και ένας μελλοντικός δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός να εμφανιστεί σε ένα βρετανικό τρένο ως φύλακας άγγελος ενός 22χρονου συναδέλφου του που είχε πιει λίγο περισσότερη ρωσική βότκα απ’ όσο άντεχε. Κάπως έτσι λειτουργεί και το «Mayday»: κάτω από την κατασκοπική περιπέτεια, τις αναφορές στο σινεμά και την κωμική χημεία Ρέινολντς και Μπράνα, δύο άνθρωποι που έχουν μάθει ότι βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα ανακαλύπτουν σταδιακά όλα εκείνα που μπορούν να τους κάνουν να μιλήσουν την ίδια γλώσσα. Και, όπως φαίνεται, μερικές φορές μια ταινία αρκεί για να ξεκινήσει η συζήτηση.
www.ertnews.gr
