Για τον Πίτερ Γκριν η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τον άξονα «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε». Κληρονομώντας ένα διαμέρισμα στο Μανχάταν από τη μητέρα του το οποίο συντηρεί από τα έσοδα που λαμβάνει από την πώληση ναρκωτικών σε gay και trans κύκλο, περνά τις ημέρες και τις νύχτες του ανάμεσα σε κλαμπ, ερωτικές συναντήσεις, βιντεοπαιχνίδια και φίλους. Όλα αλλάζουν όταν εμφανίζεται ο Άρλο, ένα δεκάχρονο αγόρι (που αργότερα μαθαίνει πως είναι γιος του), καρπός μιας σεξουαλικής συνάντησης με υπερ-μεθυσμένη γυναίκα δέκα χρόνια νωρίτερα.
Στο «Club Kid», το σκηνοθετικό του ντεμπούτο που παρουσιάστηκε στο «Ένα Κάποιο Βλέμμα» των Καννών, στο TIFF και στη συνέχεια στο τμήμα Perlak του Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν, ο Τζόρνταν Φέρστμαν υποδύεται τον Πίτερ. Ο ίδιος, αξιοποιεί μια γνώριμη κινηματογραφική αφετηρία, την απροσδόκητη πατρότητα, για να εξετάσει την ευθύνη, την πορεία μιας ζωής μέσα στην queer κοινότητα και τις διαφορετικές μορφές που μπορεί να πάρει η οικογένεια.
«Ήθελα να αμφισβητήσω την ιδέα της πατρότητας και το τι είναι αυτό που κάνει κάποιον πατέρα», εξήγησε στον José Emilio González, στην επίσημη εφημερίδα του φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.
Η σχέση ανάμεσα στον Πίτερ και στον Άρλο αναπτύσσεται με τρυφερότητα, αγάπη και στιγμές διασκέδασης. Η παρουσία του παιδιού οδηγεί τον πατέρα προς μια πιο υπεύθυνη καθημερινότητα, χωρίς όμως να εξασφαλίζει αυτομάτως ότι το περιβάλλον είναι κατάλληλο για την ανατροφή του. Ο Φέρστμαν επιμένει σε αυτή τη δυσκολία: το συναίσθημα είναι απαραίτητο, αλλά η φροντίδα απαιτεί και άλλες προϋποθέσεις: «Χρειάζεται να αγαπάς, αλλά χρειάζεται και η άλλη πλευρά», ανέφερε. «Ένα μεγάλο ερώτημα στην ταινία αφορά το ποιο είναι το πιο ευνοϊκό περιβάλλον για ένα παιδί».
Μέσα από αυτή την αναζήτηση, το «Club Kid» παρουσιάζει διαφορετικούς τρόπους συνύπαρξης και αλληλοϋποστήριξης. Οι φίλοι του Πίτερ προσφέρουν οικονομική, συναισθηματική και πρακτική βοήθεια. Η οικογένεια ήδη υπάρχει γύρω του, αλλά εκείνος δυσκολεύεται να την αναγνωρίσει.
«Το προσωπικό ταξίδι του Πίτερ συνίσταται σε μεγάλο βαθμό στο να συνειδητοποιήσει ότι είχε μια μεγάλη οικογένεια δίπλα του», εξήγησε ο δημιουργός. Η απογοήτευση από τη ζωή του τον έχει απορροφήσει τόσο, ώστε δεν αναγνωρίζει την κοινότητα που τον στηρίζει. Αυτή η κοινότητα καθορίζει και την εικόνα της Νέας Υόρκης στην ταινία. Ο Φέρστμαν κινηματογράφησε χώρους στους οποίους απέκτησε πρόσβαση χάρη στις προσωπικές του φιλίες και στα χρόνια που πέρασε στη νυχτερινή ζωή της πόλης. Οι άνθρωποι τον εμπιστεύτηκαν επειδή γνώριζαν ότι ήθελε να τους παρουσιάσει με ειλικρίνεια. «Με εμπιστεύτηκαν (γιατί γνώριζαν) ότι δεν θα τους γελοιοποιούσα, ότι θα τους έδειχνα ξεκάθαρα», είπε. Τα πάρτι δεν αναπαραστάθηκαν για τις ανάγκες των γυρισμάτων. Αυτή η επαφή με την πραγματική ζωή αποτελεί, κατά τον ίδιο, ένα από τα ιδιαίτερα συστατικά της ταινίας.
Ανάμεσα στα πρόσωπα που συναντά ο θεατής βρίσκεται η τραγουδίστρια και DJ Saturn Risin9, στον ρόλο της Σάφρον. Η παρουσία της ενθαρρύνει τον Άρλο να ασχοληθεί με τη μουσική και προσφέρει στήριξη στον Πίτερ σε μια κρίσιμη στιγμή. Ο Φέρστμαν τη συνέδεσε με τις «μητέρες» της drag κοινότητας, τα πρόσωπα που αναλαμβάνουν να καθοδηγήσουν και να φροντίσουν τους άλλους.
Στη βάση του «Club Kid» βρίσκεται η πίστη στη δυνατότητα αλλαγής. Ο δημιουργός παραδέχτηκε ότι είχε κουραστεί να υποδύεται «απαίσιους ανθρώπους», επειδή τον ενδιαφέρει περισσότερο να καταλάβει τα λάθη τους. «Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν απαίσιοι άνθρωποι, μόνο άνθρωποι που κάνουν λάθη», δήλωσε. Η ταινία του αναζητά τον χώρο μέσα στον οποίο αυτά τα λάθη μπορούν να αναγνωριστούν και οι σχέσεις να αποκτήσουν μια δεύτερη ευκαιρία.
Το «Club Kid» ανοίγει επίσης το φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» και στη συνέχεια θα διανεμηθεί από τη Σπέντζος Φιλμ.
Πηγή των δηλώσεων: Το ρεπορτάζ του José Emilio González για το «Club Kid», στην επίσημη εφημερίδα του Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν.
www.ertnews.gr
