Περισσότεροι από 200 εργαζόμενοι έχασαν την ζωή τους σε ώρα εργασίας το 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας
Ο απολογισμός των εργατικών δυστυχημάτων για το 2025 αναδεικνύει ξανά το χάσμα ανάμεσα στην επίσημη εικόνα και την πραγματικότητα στους χώρους εργασίας. Την ώρα που οι αναφορές των αρμόδιων υπηρεσιών και της ΕΛΣΤΑΤ περιορίζουν τον αριθμό των θανατηφόρων εργατικών δυστυχημάτων σε περίπου ένα τέταρτο των 200 και πλέον θανάτων που καταγράφει και παρουσιάζει η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα για το τελικό μέγεθος του απολογισμού. Και αυτό γιατί μέσα στο 2025 καταγράφηκαν, σε πανελλαδικό επίπεδο, 332 περιπτώσεις πολύ σοβαρών τραυματισμών, περιστατικά που εξακολουθούν να βρίσκονται υπό εξέλιξη και ενδέχεται να επηρεάσουν τον τελικό αριθμό των θυμάτων. Μέχρι σήμερα, η ΕΛΣΤΑΤ δεν έχει δημοσιεύσει πλήρη στοιχεία για τα εργατικά ατυχήματα του 2024, με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα δεδομένα να αφορούν το 2023. Την ίδια ώρα, τα ευρωπαϊκά στατιστικά της Eurostat δείχνουν ότι στην ΕΕ καταγράφονται σταθερά πάνω από 3.000 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα ετησίως, ενώ επίσημες εκθέσεις αναγνωρίζουν την ύπαρξη εκτεταμένης υποκαταγραφής σε αρκετά κράτη-μέλη.
Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος, Ανδρέας Στοϊμενίδης, καλεσμένος της ΕΡΤ Βόλου και της εκπομπής “Σφήνα στην Επικαιρότητα” κάνει λόγο για έναν απολογισμό που δεν αιφνιδιάζει όσους παρακολουθούν συστηματικά τις συνθήκες εργασίας στη χώρα. Όπως σημειώνει, ήδη από την άνοιξη υπήρχαν εκτιμήσεις ότι οι απώλειες θα πλησίαζαν ή θα ξεπερνούσαν τις 200, εξέλιξη που συνδέεται άμεσα με την ένταση της εργασίας και την σταδιακή αποδυνάμωση των όρων προστασίας.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το πλαίσιο των τελευταίων ετών -με παρατεταμένα ωράρια, ατομικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και περιορισμό της πραγματικής ανάπαυσης- δημιουργεί συνθήκες συσσωρευμένης κόπωσης. Η σωματική και ψυχική εξάντληση, σε συνδυασμό με ένα σύστημα ελέγχου που υπολειτουργεί, μετατρέπεται σε παράγοντα κινδύνου για σοβαρά και θανατηφόρα ατυχήματα, όχι μόνο στην χώρα μας αλλά σε ολόκληρη της Ευρώπη και τον κόσμο.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο ζήτημα της καταγραφής (η υποκαταγραφή δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά αναγνωρίζεται επισήμως ως ευρωπαϊκό πρόβλημα. Όπως εξηγεί ο Στοϊμενίδης, οι επίσημοι αριθμοί βασίζονται σε περιορισμένα κριτήρια και αφήνουν εκτός στατιστικών μεγάλες κατηγορίες εργαζομένων. Αγρότες, ναυτικοί, εργαζόμενοι σε λατομεία και μαρμαράδικα, εργαζόμενοι με μπλοκάκι ή χωρίς ασφάλιση, αλλά και προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας δεν περιλαμβάνονται συστηματικά στον τελικό απολογισμό. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα που εμφανίζεται βελτιωμένη στα χαρτιά, αλλά δεν αντανακλά όσα συμβαίνουν στην πράξη.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι περισσότερες απώλειες καταγράφονται σε κλάδους υψηλού κινδύνου. Ο κατασκευαστικός τομέας μετρά 50 νεκρούς, ο αγροτικός 48, ενώ ακολουθούν οι οδηγοί βαρέων οχημάτων με 17 απώλειες και ο τουριστικός κλάδος με 15, παρουσιάζοντας ανησυχητική αύξηση. Στους αριθμούς προστίθενται και επτά διανομείς, σε ένα επάγγελμα που τα τελευταία χρόνια εμφανίζει αυξημένη έκθεση σε κινδύνους.
Παράλληλα, οι 332 πολύ σοβαροί τραυματισμοί συνιστούν μια δεύτερη, λιγότερο ορατή πλευρά του προβλήματος. Πρόκειται για περιπτώσεις που συχνά οδηγούν σε μόνιμες αναπηρίες ή σε αδυναμία επιστροφής στην εργασία, με κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες που ξεπερνούν κατά πολύ τη στιγμή του ατυχήματος.
Σε ό,τι αφορά τη Θεσσαλία, τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι η περιοχή κινείται κοντά στον εθνικό μέσο όρο, χωρίς όμως να υπάρχει ακόμη αναλυτική αποτύπωση ανά κλάδο. Όπως επισημαίνεται, απαιτείται ειδική επεξεργασία των δεδομένων σε περιφερειακό επίπεδο για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα.
Ο απολογισμός του 2025, ανεξάρτητα από τον αριθμό που υιοθετεί κανείς, επαναφέρει στο προσκήνιο το βασικό ερώτημα: αν η υγεία και η ασφάλεια στην εργασία αντιμετωπίζονται ως ουσιαστική προτεραιότητα ή ως στατιστικό μέγεθος που προσαρμόζεται στις ανάγκες της εκάστοτε επίσημης αφήγησης.
Τα στοιχεία αναδεικνύουν εκ νέου το ζήτημα της πρόληψης και της αποτελεσματικότητας των ελέγχων στους χώρους εργασίας. Παρά την ύπαρξη θεσμικού πλαισίου, η έκταση των εργατικών δυστυχημάτων θέτει ερωτήματα για την επάρκεια των μηχανισμών εποπτείας, τη συχνότητα και το βάθος των ελέγχων, αλλά και για το κατά πόσο οι πολιτικές υγείας και ασφάλειας εφαρμόζονται στην πράξη και όχι μόνο σε επίπεδο διακηρύξεων. Η ενίσχυση των ελεγκτικών υπηρεσιών, η πλήρης και ενιαία καταγραφή όλων των περιστατικών και τα στοχευμένα μέτρα πρόληψης ανά κλάδο προκύπτουν ως αναγκαίες προϋποθέσεις, ώστε οι αριθμοί να μη λειτουργούν απλώς απολογιστικά, αλλά να μετατρέπονται σε εργαλείο ουσιαστικής παρέμβασης
www.ertnews.gr
