Στο Λος Άντζελες, την πόλη όπου οι εικόνες γεννούν μύθους και οι μύθοι τρέφουν μια ολόκληρη βιομηχανία, ένα παλιό υποδηματοποιείο αφηγείται μια ιστορία πιο γήινη – αλλά εξίσου θεατρική. Ανάμεσα σε στοίβες από κουτιά με ξεθωριασμένα ονόματα, Polaroid που κιτρινίζουν με τον χρόνο και ξύλινα καλαπόδια που κρέμονται σαν σιωπηλοί μάρτυρες, διασώζεται η μνήμη των βημάτων που κάποτε διέσχισαν σκηνές, κόκκινα χαλιά και κινηματογραφικά πλατό.
Ο Κρις Φράνσις, σημερινός διαχειριστής αυτού του πολύτιμου αρχείου, ξετυλίγει την κληρονομιά του εκλιπόντος Πασκουάλε Ντι Φαμπρίτσιο – του ανθρώπου που για δεκαετίες θεωρούνταν ο «τσαγκάρης των σταρ». Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, το εργαστήριό του αποτέλεσε σημείο αναφοράς για καλλιτέχνες που αναζητούσαν κάτι περισσότερο από ένα εντυπωσιακό παπούτσι: αναζητούσαν στήριγμα για τον ρόλο τους.
Στα ράφια διαβάζει κανείς ονόματα που ανήκουν στη συλλογική μνήμη της ποπ κουλτούρας – Tom Jones, Julie Andrews, Peter Frampton, Sarah Jessica Parker, Chuck Norris, Hugh Hefner. «Υπάρχει ένα ίχνος από όλους εδώ μέσα», λέει ο Φράνσις, ανοίγοντας ένα κουτί που δεν αποκαλύπτει απλώς μια μπότα ή ένα γοβάκι, αλλά το αποτύπωμα μιας ολόκληρης εποχής.
Στον κόσμο της ψυχαγωγίας, το παπούτσι δεν είναι συμπλήρωμα της εικόνας· είναι η αφετηρία της. Πάνω του στηρίζεται η χορογραφία, η κίνηση, η στάση του σώματος, η αυτοπεποίθηση. Οι χορευτές χρειάζονταν αντοχή και άνεση χωρίς να χάνεται η θεατρικότητα. Οι τραγουδιστές απαιτούσαν λάμψη που να αντέχει στα φώτα και στον ιδρώτα της σκηνής. Οι ηθοποιοί ζητούσαν ειδικές κατασκευές για κοστούμια εποχής ή για απαιτητικές σκηνές δράσης. Εκεί όπου οι μεγάλοι οίκοι μόδας δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν, ο τεχνίτης έδινε λύση – με μεζούρα, δέρμα και καρφιά.
«Αν ήσουν υποδηματοποιός, το Χόλιγουντ ήταν το μέρος όπου έπρεπε να βρίσκεσαι», εξηγεί ο Φράνσις. Η βιομηχανία του θεάματος χρειαζόταν εξειδικευμένα κομμάτια, όχι μαζική παραγωγή. Χρειαζόταν δημιουργίες που να υπηρετούν μια αφήγηση, έναν χαρακτήρα, μια παράσταση.
Οι εποχές, ωστόσο, άλλαξαν. Κάποτε η αξία ενός bespoke ζευγαριού αποτελούσε σύμβολο κύρους· οι σταρ μιλούσαν με υπερηφάνεια για το ποσό που είχαν καταβάλει για κάτι αποκλειστικό. Σήμερα, σε μια εποχή όπου η προβολή στα κοινωνικά δίκτυα συχνά υποκαθιστά την πληρωμή, οι τεχνίτες καλούνται να επιβιώσουν σε ένα διαφορετικό τοπίο. Η λάμψη παραμένει, αλλά οι όροι της έχουν μεταβληθεί.
Κι όμως, μέσα στο εργαστήριο, ο χρόνος μοιάζει να κυλά με άλλον ρυθμό. Ο ήχος από το καρφί που διαπερνά το δέρμα, το σχέδιο που χαράσσεται με ακρίβεια, η μπότα που υψώνεται μπροστά στο φως σαν μικρό γλυπτό – όλα θυμίζουν ότι πριν από τη φωτογραφία, πριν από το χειροκρότημα, πριν από το close-up, υπάρχει η χειροτεχνία.
Σε μια πόλη αφιερωμένη στην εικόνα, αυτή είναι η ιστορία όσων φρόντισαν ώστε το όνειρο να στέκεται όρθιο. Γιατί πριν από τα φώτα και τις κάμερες, κάποιος έπρεπε να φροντίσει το πρώτο βήμα.
Πηγή: AFP
www.ertnews.gr
