Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ και τον χειμώνα. «Όποιος κάθεται μαργώνει (από το κρύο) κι όποιος περπατεί μαζώνει» κυρίως άγρια χόρτα αυτή την εποχή, ακόμη και στα νησιά, που θαρρείς ότι πρασινίζουν ακόμη και οι βράχοι. Το σύνθημα των προκομμένων συλλεκτών της άγριας τροφής απευθείας από τη φύση ηχεί σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο από εκείνο του καλοκαιριού. Τα δροσερά χόρτα έρχονται και ξανάρχονται κάθε χειμώνα σαν θείο δώρο, χωρίς να τους το ζητήσει κανείς, χωρίς καμιά φροντίδα. Αρκεί η διάθεση να σηκωθείς από το κάθισμα και να περπατήσεις στους τόπους τους για να τα μαζέψεις, τώρα που είναι δροσερά και τραγανά, προτού ολοκληρώσουν τον κύκλο τους το ερχόμενο καλοκαίρι, ξερά, κάτω από τον καυτό ήλιο.
Και δεν μιλάμε για μεγάλα νησιά, όπως η Κρήτη, που είναι ένας πλούσιος βοτανικός κήπος με 1.800 είδη φυτών, αλλά για πιο μικρές στεριές όπως οι νήσοι γύρω από την ιερή Δήλο, οι Κυκλάδες, οι οποίες μπορούν να ανασταίνουν και ενδημικά χόρτα, μόνες αυτές, όπως η εμβληματική της αδέσποτης χλωρίδας τους αδραλίδα ή αλεντρίδα ή προβάτσα, δροσερό σήμα του κρίσιμου αιγαιοπελαγίτικου ελάχιστου. Και, φυσικά, της «άγριας» νοστιμιάς, καθώς στη σοφή κουζίνα των νησιών εμφανίζεται απλώς ως βραστή με λάδι και λεμόνι ή γέμιση σε πιτάκια ή ομελέτα, αλλά και σύνθετα ταιριασμένη φρικασέ με κρέας κριού ή χοιρινού.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
