Το Κράτα Με (Hold Onto Me) της Μυρσίνης Αριστείδου δεν είναι απλώς η δαφνοφόρα ταινία που κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο Sundance 2026· είναι μια από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η συγκίνηση δεν λειτουργεί ως εύκολο χειριστικό εργαλείο, αλλά ως αποτέλεσμα μιας επίμονης, σχεδόν πεισματικής, παρατήρησης της απουσίας, μια ταινία που μιλά για τον θάνατο, την εγκατάλειψη και τη μικροπαραβατικότητα όχι ως μεγάλα δράματα, αλλά ως καθημερινές συνθήκες επιβίωσης.
Η ταινία, συμπαραγωγή Ελλάδας και Κύπρου (με τη συμβολή και άλλων ευρωπαϊκών χωρών), ξεκινά από μια απώλεια: τον θάνατο του παππού, οχι όμως με την προσδοκώμενη μελαγχολία, αλλά ως ένα γεγονός που αποσταθεροποιεί σιωπηλά τη ζωή δύο κοριτσιών, του ενός ευθέως και του άλλου πλαγίως. Η Ίρις και η μεγαλύτερη φίλη της κινούνται σε μια γκρίζα ζώνη παραβατικότητας: μικρές απάτες, «δανεισμός χωρίς άδεια» σκαφών, ψέματα, κινήσεις που δεν μοιάζουν ούτε ηρωικές ούτε καταδικαστέες, είναι, κατά ένα περίεργο τρόπο, ο δρόμος που επιλέγουν για να κρατηθούν όρθιες. Όταν όμως μια από αυτές τις πράξεις, οδηγεί τη νεότερη στο αστυνομικό τμήμα, η πραγματικότητα παύει να είναι παιχνίδι.
Εκεί, η Ίρις (Μαρία Πέτροβα, σε μια εξαιρετικά εσωτερική ερμηνεία) αναγκάζεται να καλέσει τον βιολογικό της πατέρα, τον Άρη (Χρήστος Πάσαλης, γνωστός από τον «Κυνόδοντα»), έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν έχει ουσιαστικά καμία σχέση. Η συνάντησή τους δεν είναι λυτρωτική, ούτε φορτισμένη με μεγάλες εξηγήσεις, αντίθετα, είναι αμήχανη, λειτουργική, σχεδόν συναλλακτική. Κι όμως, μέσα από αυτή τη συνθήκη ανάγκης, η Ίρις βιώνει για πρώτη φορά κάτι που μοιάζει με πατρική παρουσία, όχι επειδή ο Άρης γίνεται ξαφνικά «καλός πατέρας», αλλά επειδή, ίσως, ως συνεργός στις μικρές του απάτες, την αποδέχεται ακριβώς όπως είναι.
Η παραβατικότητα στην ταινία δεν λειτουργεί, ούτε προάγεται ως ηθικό δίδαγμα. Για την Ίρις, αυτές οι πράξεις, δεν έχουν σαφές τιμωρητικό κόστος, δεν είναι πράξεις που πρέπει να διορθωθούν, αλλά μια στρατηγική επιβίωσης. Το πραγματικό βάρος πέφτει στον Άρη, που καλείται να διαχειριστεί όχι τόσο την παρανομία, όσο τον νέο δεσμό με ένα παιδί που εγκατέλειψε όταν ήταν μικρό. Η ενοχή του δεν εκφράζεται με λόγια, αλλά με χειρονομίες που δεν ολοκληρώνονται, λάθος επιλογές και συνεχείς εκπτώσεις.
Κεντρικό μοτίβο της ταινίας είναι η τροφή (κυριολεκτικά αλλά και ψυχικά), ή, πιο σωστά, η αδυναμία ικανοποίησης μιας απλής επιθυμίας. Η Ίρις ζητά επίμονα: «Θέλω burger, πατάτες και χυμό μήλου», κάτι τόσο σαφές για ένα μικρό παιδί, κάθε φορά όμως θα καταλήξει με κάτι παραπλήσιο: προσφορές «1+1», λάθος συνδυασμούς, συμβιβασμούς. Και συχνά, για να επιστραφούν τα χρήματα στον πατέρα της, θα χρειαστεί να προσποιηθεί ότι η τροφή που έλαβε ήταν χαλασμένη. Έτσι, η διατροφή της γίνεται συμβολική: θρέφεται με προσφορές, απατεωνιές και ψέματα. Όχι επειδή δεν ξέρει τι θέλει, αλλά επειδή αυτό που θέλει δεν της προσφέρεται ποτέ ακριβώς όπως το ζητάει.
Κι όμως, αυτά τα υποκατάστατα λειτουργούν σαν το καλύτερο δυνατό placebo. Η ταινία δεν κοροϊδεύει αυτή την ψευδαίσθηση· τη σέβεται. Αναγνωρίζει ότι, για ένα παιδί, ακόμα και μια ελλιπής αγάπη μπορεί να είναι αρκετή για να συνεχίσει. Η Αριστείδου σκηνοθετεί με εγκράτεια, αφήνοντας τα βλέμματα, τα μικρά ψέματα και τις επαναλήψεις να πουν περισσότερα από κάθε εξήγηση (υπέροχες οι σκηνές δεσίματος κόρης και πατέρα, στα παζάρια που αυτοσχεδιάζουν ψέματα για να πουλήσουν πιθανώς κλεμμένα άχρηστα προϊόντα σε χαμηλές τιμές).
Το Κράτα Με είναι μια ταινία για το πώς ζητάμε να μας κρατήσουν στην αγκαλιά τους: όχι κατ’ ανάγκη σφιχτά, όχι για πάντα, αλλά έστω λίγο. Και ίσως γι’ αυτό το κοινό του Sundance την αγκάλιασε τόσο θερμά, γιατί, τελικά, δεν υπόσχεται λύτρωση, προσφέρει μόνο στιγμές σύνδεσης (και αποσύνδεσης). Και, καμιά φορά, αυτή η λίγη σύνδεση, είναι αρκετή.
www.ertnews.gr
