Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ήταν απλώς ένα παιδί της νύχτας. Ήταν ο άνθρωπος που ήξερε να κάνει τη νύχτα τραγούδι, τη διασκέδαση συναίσθημα και κάθε εμφάνισή του ένα μεγάλο γεγονός.
Από το « Gucci Φόρεμα» μέχρι το «Ζηλεύω», μπορούσε να περάσει από την εκκεντρική σκηνική παρουσία στο βαθύ λαϊκό συναίσθημα. Γιατί ο Μαζωνάκης τραγουδούσε για όλους εκείνους που μεγάλωσαν, ερωτεύτηκαν, χώρισαν και ξενύχτησαν με τη φωνή του.
Κι αν κάποιοι σήμερα θέλουν να γυρίσουν πίσω στον χρόνο, δεν είναι μόνο για να ακούσουν ξανά τα τραγούδια του. Είναι για να ξαναβρούν στιγμές που έχουν μείνει μέσα τους.
Ο Μαζωνάκης ήταν ένα τρένο που δεν σταματούσε ποτέ να κινείται. Άλλοτε «παλιόπαιδο», άλλοτε ευάλωτος, άλλοτε εκρηκτικός. Πάντα, όμως, αυθεντικός.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε, αλλά τα τραγούδια του έμειναν. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία ενός καλλιτέχνη: να μπορεί, ακόμη και μετά το τέλος, να μας κάνει να τραγουδάμε.
Γιατί, όσο κι αν περάσουν τα χρόνια, το «παιδί της νύχτας» θα έχει πάντα τον δικό του τρόπο να μας θυμίζει πως το «Με λένε Γιώργο» δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι. Ήταν μια μεγάλη, τεράστια λαϊκή υπογραφή.
www.ertnews.gr
