Αν κάποιος δεν γνώριζε τι συνέβη στις 24 Αυγούστου 2007, θα μπορούσε εύκολα να ξεγελαστεί από την εικόνα. Η φύση έχει τον δικό της τρόπο να επουλώνει τις πληγές της. Οι άνθρωποι, όμως, δεν ξεχνούν.
Στη στροφή προς την Αρτέμιδα, στο σημείο όπου εκείνη την ημέρα γράφτηκε μία από τις πιο μαύρες σελίδες της τραγωδίας, στέκουν σήμερα 14 μικρά εκκλησάκια, το ένα δίπλα στο άλλο. Κάθε ένα από αυτά είναι και μια ξεχωριστή ιστορία. Εκεί χάθηκαν άνθρωποι που προσπάθησαν να διαφύγουν από τη φωτιά, αλλά εγκλωβίστηκαν στις φλόγες. Ανάμεσά τους ήταν τρεις εποχικοί πυροσβέστες που έδωσαν μέχρι την τελευταία στιγμή τη μάχη με την πυρκαγιά, οικογένειες, ζευγάρια, αδέλφια, μόνιμοι κάτοικοι αλλά και άνθρωποι που βρίσκονταν στην περιοχή για διακοπές. Ηλικιωμένοι, νέοι και μικρά παιδιά.
Ανάμεσά τους και η Αθανασία Παρασκευοπούλου, 37 ετών, μαζί με τα τέσσερα ανήλικα παιδιά της, την Αγγελική, 15 ετών, τη Μαρία, 12 ετών, την Αναστασία, 11 ετών και τον μικρό Κωνσταντίνο, μόλις 5 ετών. Μαζί τους χάθηκαν η πεθερά της, Αγγελική, 76 ετών, και ο κουνιάδος της, Χαρίλαος Κάρτας, 46 ετών.
Η Αθανασία προσπάθησε να σώσει τα παιδιά της. Μπήκε στο αυτοκίνητο μαζί τους και με την πεθερά της, με κατεύθυνση προς τη Ζαχάρω. Όμως η πυρκαγιά είχε ήδη περικυκλώσει την περιοχή. Το αυτοκίνητο εγκλωβίστηκε στις φλόγες και η προσπάθεια διαφυγής μετατράπηκε σε τραγωδία.
Το πανελλήνιο συγκλονίστηκε όταν έγινε γνωστό ότι η Αθανασία βρέθηκε γονατιστή στο χώμα, έχοντας πάνω της τρία από τα παιδιά της. Σαν να είχε ανοίξει για τελευταία φορά την αγκαλιά της και να προσπάθησε να τα σκεπάσει από τη φωτιά. Λίγα μέτρα πιο πέρα βρέθηκε το τέταρτο παιδί της. Είχε προσπαθήσει να ξεφύγει από την πύρινη λαίλαπα αλλά δεν πρόλαβε. Μια ολόκληρη οικογένεια που χάθηκε σε λίγα λεπτά.
Στη μνήμη της Αθανασίας και των παιδιών της, ο σύζυγός της, Γιώργος Παρασκευόπουλος, έχτισε ένα μικρό εκκλησάκι. Ένα ταπεινό μνημείο που στέκει πάνω από τον τόπο της τραγωδίας και θυμίζει όχι μόνο τους ανθρώπους που χάθηκαν, αλλά και το μέγεθος του πόνου εκείνων που έμειναν πίσω.
Για τον Γιώργο Παρασκευόπουλο, ο Αύγουστος του 2007 δεν τελείωσε ποτέ.
Εκείνες τις ώρες έψαχνε απεγνωσμένα την οικογένειά του. Δεν γνώριζε ακόμη ότι η σύζυγός του, τα τέσσερα παιδιά του και η μητέρα του είχαν χαθεί. Πίστευε πως είχαν καταφέρει να φτάσουν στη Ζαχάρω και πως θα τους συναντούσε ζωντανούς.
«Πίστευα ότι ζούσαν!» ήταν η φράση που αποτύπωσε τον ανείπωτο πόνο του. Τους αναζητούσε μέχρι αργά το απόγευμα, περιμένοντας ότι θα είχαν καταφέρει να σωθούν.
Χρόνια αργότερα, η κατάθεσή του στο δικαστήριο συγκλόνισε. Ο άνθρωπος που μέσα σε λίγες ώρες έχασε τη σύζυγό του, τα τέσσερα παιδιά του και τη μητέρα του, μίλησε για τις ευθύνες του κρατικού μηχανισμού και για όσα, κατά την άποψή του, δεν έγιναν ώστε να αποτραπεί η τραγωδία.
«Αν είχε γίνει ένα δέκατο από αυτά που σας λέω για τις αρμοδιότητες των υπευθύνων, θα είχα εδώ δίπλα μου σήμερα την οικογένειά μου», είπε, αφήνοντας το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα στη δίκη της τραγωδίας.
Δεν ήταν μόνο η Αρτέμιδα.Τα Κρέστενα, ο Γρύλλος, η Αρχαία Ολυμπία, ο Καϊάφας, το Νεοχώρι, το Βρεστό, η Καλλιθέα, το Σαμικό, η Πλατιάνα, η Ζαχάρω, η Ανδρίτσαινα, η Κλινδία, το Μουζάκι, το Φανάρι, η Μάκιστος και δεκάδες ακόμη μικρότεροι οικισμοί βρέθηκαν αντιμέτωποι μετην πύρινη λαίλαπα. Περιουσίες καταστράφηκαν, σπίτια έγιναν στάχτη και ολόκληρες περιοχές άλλαξαν για πάντα.
Οι φλόγες έφτασαν μέχρι την Αρχαία Ολυμπία, απειλώντας έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας. Η αγωνία ήταν τεράστια. Η φωτιά έμοιαζε να καταπίνει τα πάντα στο πέρασμά της, φτάνοντας επικίνδυνα κοντά στην καρδιά της αρχαίας ελληνικής ιστορίας.
Δεκαεννέα χρόνια μετά, όμως, η εικόνα έχει αλλάξει. Τα δάση αναγεννήθηκαν. Οι πλαγιές πρασίνισαν. Η φύση επέστρεψε εκεί όπου κάποτε υπήρχε μόνο μαύρο.Για όσους έζησαν από κοντά εκείνες τις ημέρες, οι μνήμες παραμένουν ζωντανές. Για όσους τις παρακολούθησαν από τις τηλεοράσεις, τα δελτία ειδήσεων, τα ρεπορτάζ και τις διηγήσεις, ο Αύγουστος του 2007 αποτελεί επίσης ένα συλλογικό τραύμα.Ήταν ένας Αύγουστος που η Ελλάδα παρακολουθούσε σχεδόν σε απευθείας μετάδοση μια καταστροφή να εξελίσσεται.Σήμερα, η φύση μπορεί να έχει σβήσει τα περισσότερα ίχνη της φωτιάς.
Οι άνθρωποι, όμως, θυμούνται.
